Ja znowu uwierzyłem w ludzi — Ryszard

Świadectwo Alana Medingera

DWADZIEŚCIA PIĘĆ LAT POWROTU DO ZDROWIA

HISTORIA ALANA MEDINGERA

 

„Pan jest moim pasterzem, (…) przywraca mi życie. Prowadzi mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swoje imię”. Te słowa Psalmu (Ps 23,1-3) doskonale oddają to, co dwadzieścia pięć lat temu przydarzyło się mnie, gdy spotkałem Pana, a On wyprowadził mnie z homoseksualizmu.…

 

 

 

Moja droga do homoseksualizmu odpowiadała określonemu schematowi, który nieustannie odnajdujemy u zgłaszających się do naszego duszpasterstwa. Byłem nieplanowanym dzieckiem, a moi rodzice woleli, żeby urodziła się im córeczka. Starszy brat był sprawniejszy fizycznie i – ogólnie rzecz biorąc – o wiele lepiej pasował do chłopięcego modelu niż ja, toteż jakoś się utarło, że on był „tatusia”, a ja „mamusi”. Nasza rodzina mieszkała w szeregowym domku w północno-wschodnim Baltimore. Rodzice byli dobrymi, miłymi ludźmi, którzy robili wszystko, by wychować swoich synów na dobrze przystosowanych i odnoszących sukcesy w życiu mężczyzn, ale jeden problem wyraźnie stanął temu na przeszkodzie, wpływając na kształt naszej przyszłości. Ojciec zachorował na ciężką, długotrwałą depresję i przez wiele lat pozostawał pod opieką lekarza psychiatry, od czasu do czasu trafiając do szpitala, ledwo radził sobie w życiu, nie wspominając już o odgrywaniu roli męża i ojca, czego tak bardzo potrzebowaliśmy. W najgorszym okresie dużo pił i często kłócił się z mamą.…

Jeśli weźmiemy pod uwagę klasyczne przyczyny kształtowania się męskiego homoseksualizmu, to muszę przyznać, że w moim wypadku wszystkie sprzyjające temu warunki – poza molestowaniem seksualnym – zostały spełnione. Oczywiście, żadni rodzice świadomie nie wychowują dziecka na homoseksualistę. Wiemy już, że środowisko domowe we wczesnym okresie czyjegoś życia stwarza po temu odpowiedni grunt, ale później muszą zaistnieć też inne czynniki, które skierują tę osobę w stronę homoseksualizmu.…

W moim przypadku do tych dodatkowych czynników należały pewne moje – dość wcześnie podjęte – życiowe decyzje. Doskonale pamiętam, jak będąc małym chłopcem, leżałem w łóżku i powtarzałem sobie, przysłuchując się kłótni rodziców: „Nigdy nie zdołają mnie skrzywdzić. Nikt nigdy nie zdoła mnie skrzywdzić”. Wydaje mi się, że właśnie wtedy podjąłem decyzję, by nigdy nie być podatnym na emocjonalne wpływy. Konsekwencją tej decyzji było to, że przez wiele długich lat nie mogłem nikogo naprawdę pokochać. Inną wcześnie w życiu podjętą decyzją było postanowienie, że sam będę sobie ze wszystkim radził i to za wszelką cenę. Odizolowało mnie to później od wielu przyjacielskich związków, których wszyscy w życiu potrzebujemy.…

Wycofałem się w świat fantazji – seksualnych i innych. Stały się moim bezpiecznym schronieniem przed życiową udręką. W typowej fantazji byłem chłopakiem prowadzącym mężczyzn do bitwy, a kiedy walka była skończona, wszyscy wyżywali się na mnie seksualnie. Tęskniłem za własną męskością, jak i za męskością innych mężczyzn. Początkowo moje ciągoty nie miały seksualnej natury, chciałem tylko przyciągać uwagę mężczyzn i budzić ich zainteresowanie. Pamiętam pewien rodzinny zjazd z okazji świąt Bożego Narodzenia, kiedy miałem cztery lub pięć lat. Chłopak mojej dorosłej kuzynki wziął mnie wtedy na kolana i bawił się ze mną, a ja miałem wrażenie, że trwa to długie godziny. Jeszcze wiele lat potem zdarzało mi się przed zaśnięciem ponownie przeżywać wspaniałe uczucie, które towarzyszyło tamtemu zdarzeniu.…

Kilka przecznic od naszego domu była dzielnicowa remiza strażacka. Chodziłem tam regularnie tylko po to, by wystawać obok w nadziei, że któryś z mężczyzn wyjdzie ze mną porozmawiać. W remizie była też niewielka siłownia, a ja uwielbiałem przyglądać się muskułom ćwiczących w niej mężczyzn. Nadeszła w końcu chwila, gdy moje tęsknoty za kontaktem z mężczyznami nabrały wymiaru seksualnego. Pewien silny i agresywny chłopak z sąsiedztwa, mniej więcej o rok starszy ode mnie, zrozumiał, że mam ochotę na seksualne zbliżenie i z rozkoszą pozwolił mi na to. Choć lęk, że zostanę przyłapany, mocno ograniczał moje poczynania, to jednak przez cały okres uczęszczania do szkoły średniej, czyli mniej więcej od trzynastego roku życia, byłem homoseksualnie aktywny.…

Zaprzestałem tego, gdy poszedłem do college’u. Mój brat wstąpił na uniwersytet Johnsa Hopkinsa przede mną i nie zapisał się do studenckiej korporacji – czego później bardzo żałował. Nakłaniał mnie, bym przystał do któregoś z działających tam bractw. Jak pamiętam, byłem klasycznym przykładem „ciamajdy”, jakimś jednak cudem udało mi się do jednego z nich wkręcić. Z tą chwilą znalazłem się w grupie około czterdziestu młodych mężczyzn, którzy byli nieomal zmuszeni zostać moimi przyjaciółmi. Moje ciągoty do męskich kontaktów zostały więc przynajmniej w części zaspokojone przez sam fakt brania udziału w rozmaitych – typowych dla męskich bractw z college’u – formach wspólnej aktywności. Kierunek moich seksualnych pragnień nie uległ jednak zmianie, a moje fantazje tylko w niewielkim stopniu uległy ostudzeniu. Choć zdarzało mi się umawiać z dziewczętami, prawdziwym pożądaniem darzyłem wyłącznie mężczyzn.…

Miałem szczęście dorastać w takich czasach i w takich warunkach kulturowych, w których nie istniał jeszcze alternatywny gejowski model życia, który mógłby mnie wciągnąć. Wiedziałem o istnieniu kilku gejowskich barów w Baltimore i odwiedzałem czasami sexshopy, by zerknąć na zdjęcia w „męskim” dziale, ale nigdy nie zdarzyło mi się wyłamać z ram jedynego znanego mi świata i pozwolić homoseksualizmowi zadecydować o kierunku mego życia. Podobnie jak wielu homoseksualnych mężczyzn w owych czasach podjąłem pracę, ożeniłem się, miałem dzieci i próbowałem radzić sobie najlepiej jak potrafię. Willa Benson była moją koleżanką jeszcze ze szkoły podstawowej. Spotykaliśmy się w czasach college’u, a dwa lata po jego ukończeniu pobraliśmy się. Nic jej nie wspomniałem o moich homoseksualnych skłonnościach. Chociaż mogę usprawiedliwiać się przed sobą w ten sposób, że w chwili zawarcia małżeństwa już od sześciu lat nie uprawiałem seksu z żadnym mężczyzną i nie obawiałem się, że powrócę do tego w przyszłości, to widzę teraz jasno, że było to dla mnie jeszcze jedną formą zaciekłej samoobrony – jeszcze jeden przejaw tego, że nie potrafiąc naprawdę kochać, nie umiałem też przedłożyć jej dobra nad swoje. Pierwsze lata małżeństwa przebiegały dobrze. Przyszły wtedy na świat dwie nasze córki, a ja zacząłem karierę w biznesie. Działaliśmy na rzecz znajdującego się w sąsiedztwie małego kościoła episkopalnego i prowadziliśmy aktywne życie towarzyskie. Stopniowo nawał obowiązków związanych z karierą zawodową i życiem rodzinnym zaczynał mi ciążyć, a w tym samym czasie kłopoty z tarczycą spowodowały u Willi silne rozchwianie emocjonalne. Moją reakcją na te wszystkie problemy było szukanie pocieszenia przez wycofanie się na znany grunt homoseksualnych fantazji, pornografii, a wreszcie, po pięciu latach małżeństwa, seksu z innymi mężczyznami.…

Początkowo jeździłem czterdzieści pięć mil do Waszyngtonu, aby szukać kontaktów w tamtejszym gejowskim barze, ale po upływie pewnego czasu zacząłem zachowywać się znacznie bardziej beztrosko i otwarcie odwiedzałem bary i inne uczęszczane przez gejów miejsca w Baltimore. Większa część mojej aktywności miała charakter masochistyczny i w poszukiwaniu tego rodzaju seksu zacząłem też odpowiadać na homoseksualne sadomasochistyczne ogłoszenia w gazetach. Przez dziesięć lat prowadziłem klasyczne podwójne życie. Odniosłem sukces w biznesie, byłem wiceprezesem i skarbnikiem znanej firmy w Baltimore, filarem lokalnego Kościoła – jego skarbnikiem, członkiem rady parafialnej i nauczycielem w szkółce niedzielnej. Mistrzowsko budowałem fasadę i utrzymywałem pozory normalności. W rzeczywistości przestałem kontrolować swoje życie, a moje małżeństwo było już tylko fikcją. Piłem coraz więcej, część winy za zaistniały stan rzeczy przerzucając na Willę. Często się kłóciliśmy. Przez ostatnie dwa lata mojej homoseksualnej aktywności nie byłem zdolny do seksualnego współżycia z żoną.…

Choć wierzyłem w Boga i intelektualnie akceptowałem większość chrześcijańskiego nauczania, wiara ta nie znajdowała żadnego odzwierciedlenia w moim życiu. Modliłem się rutynowo, prosząc też Boga, by uwolnił mnie od homoseksualizmu, ale żadna z tych próśb nie została wysłuchana, bo modliłem się tak, jak czyniłem większość rzeczy – bez głębszego zaangażowania. Nigdy nie szukałem usprawiedliwień dla swego postępowania, ale nie mogłem go zmienić, czując się zupełnie bezsilny. Pogrążając się stopniowo w fatalizmie, patrzyłem, jak moje życie pochłania wir postępującej degradacji, która lada moment mogła pozbawić mnie rodziny, pracy, może nawet doprowadzić do śmierci, a ja nic na to nie mogłem poradzić.…

Pan Bóg jednak mógł. Zdarzyły się dwie rzeczy. Willa, szukając pomocy, wstąpiła do wspólnoty modlitewnej. Zupełnie przypadkowo natknęła się na grupę kobiet, które były wielkimi orędowniczkami zbiorowej modlitwy. Prowadziła tę grupę Helen Shoemaker, autorka kilkunastu książek i założycielka Anglikańskiego Towarzystwo Modlitewnego. Jej zmarły mąż, wielebny Sam Shoemaker, był znanym duchownym ewangelickiego Kościoła episkopalnego. Willa nie powiedziała im dokładnie, na czym polega nasz problem; po prostu zaczęły razem modlić się za nas i za nasze małżeństwo.…

Niedługo potem Jim, mój kolega z pracy, doświadczył głębokiego przeżycia religijnego. Pewnego wieczoru w katolickiej szkółce parafialnej, do której uczęszczały jego dzieci, odbywało się duże spotkanie charyzmatycznej Wspólnoty Baranka Bożego, wielowyznaniowej, ale w większości katolickiej grupy modlitewnej. Jim był pod wielkim wrażeniem tego, co zobaczył, więc się do niej przyłączył. Po tygodniu przyszedł ponownie i na tamtym spotkaniu powierzył swoje życie Chrystusowi. Kiedy Jim próbował mi wytłumaczyć co się wtedy naprawdę zdarzyło (żaden z nas tego dobrze nie rozumiał; pojęcie powtórnych narodzin nie było jeszcze rozpowszechnione w naszej teologii), doszedłem do wniosku, że istotnie spotkał Pana Boga. Poczułem, że ja też mógłbym tego doświadczyć, ale jawiło mi się to jako najbardziej przerażająca rzecz, jaką mogłem sobie wyobrazić. Wiedziałem, że takie spotkanie będzie w jakiś sposób dotyczyło mojego homoseksualizmu. Być może musiałbym wyznać, kim naprawdę jestem. Być może Bóg dałby mi trochę więcej siły, a ja musiałbym „z zaciśniętymi zębami” wytrzymać przez resztę życia. Może uwolniłby mnie jakoś, ale nawet taka ewentualność mnie przerażała. Choć nienawidziłem tego, nie wyobrażałem sobie, jak mógłbym bez tego żyć. Odkąd tylko sięgałem pamięcią, to był mój sposób radzenia sobie z życiem.…

Sprawy zaszły już jednak tak daleko, że po sześciu czy siedmiu tygodniach strachu – we wtorek 26 listopada 1974 roku – poszedłem z Jimem na spotkanie wspólnoty. Jim nie znał mojego problemu, podobnie jak nie znał go nikt z pozostałych uczestników. W którymś momencie, kiedy dwie setki ludzi modliły się głośno do Boga, powiedziałem spokojnie: „Boże, poddaję się. Moje życie to zupełny chaos. Już nad nim nie panuję. Wszystko mi jedno, co z nim zrobisz. Weź je w swoje ręce”. I Bóg to uczynił. Już po kilku dniach uprzytomniłem sobie, że zaszły we mnie jakieś głębokie zmiany. Po pierwsze, zakochałem się bez pamięci w mojej żonie i zacząłem pożądać jej fizycznie. Moje homoseksualne fantazje, które towarzyszyły mi niemal bez przerwy, ustąpiły. A co najważniejsze, wiedziałem już, że Jezus jest prawdziwy i że mnie kocha, a ja zacząłem kochać Jego.…

Kilka tygodni później wyznałem Willi całą prawdę o moim życiu. Wszystkie te lata cierpienia zwaliły się na nią ponownie i przez kolejne miesiące zmagała się z ranami, które zadałem jej przez ten długi czas odrzucenia, kłamstwa, złości i obarczania jej winą. Pełne pogodzenie się z tym wszystkim miało zająć Willi wiele lat. Odzyskanie zaufania do mnie i ponowne zaakceptowanie mojej miłości następowało bardzo powoli. Do odmiany życia przyczynił się nasz syn Stephen, który urodził się osiemnaście miesięcy po mojej przemianie.…

Mniej więcej cztery lata później po raz pierwszy usłyszałem o innych ludziach uwolnionych od homoseksualizmu, a potem przeczytałem o Love in Action – duszpasterstwie osób zmagających się z homoseksualizmem, działającym w San Rafael w Kalifornii. Zacząłem korespondować z działającymi w tym duszpasterstwie Frankiem Worthenem i Bobem Daviesem. Jeszcze jeden rok upłynął, zanim na mojej pierwszej konferencji Exodusu w Seattle w stanie Waszyngton zetknąłem się z drugim byłym homoseksualistą. Kierownicy Exodusu zapoznali się wcześniej z moim świadectwem. Spotykali już takich, którzy twierdzili, że doznali nagłego i cudownego uzdrowienia z homoseksualizmu, po czym – po dwóch albo trzech latach – okazywało się, że do pełnego uzdrowienia wiele im jeszcze brakuje. Ostrożność była zatem zrozumiała, ale ja rzeczywiście zostałem uwolniony od kompulsywnych zachowań i seksualnego pociągu do mężczyzn. Gdyby dzisiaj, dwadzieścia pięć lat później, Bóg postawił przede mną najpiękniejszego mężczyznę świata i powiedział: „Korzystaj, możesz robić z nim, co zechcesz”, odpowiedziałbym po prostu: „Nie, dziękuję, nie jestem tym zainteresowany”.…

Jednakże homoseksualizm to coś więcej niż seksualne pożądanie i określone zachowania, a ja w owym czasie dopiero zaczynałem doświadczać uzdrowienia w innych sferach. Jedną z tych sfer były moje potrzeby emocjonalne. Wciąż jeszcze tęskniłem, choć już nie seksualnie, za jakimś dużym i silnym mężczyzną, który by się mną opiekował. Ta dziecinna potrzeba osłabła jednak w pierwszych latach po mojej przemianie, gdy nawiązałem silny kontakt wewnętrzny z Jezusem. To on obdarzył mnie męską miłością, której mi zawsze brakowało. Myślę, że dzisiaj moja potrzeba męskiej przyjaźni jest równie normalna i zdrowa jak u wszystkich.…

Homoseksualizm to również sprawa tożsamości, a ja i pod tym względem miałem przed sobą długą drogę do przebycia. W chwili przemiany miałem trzydzieści osiem lat, ale w sferze poczucia męskości i męskiej dorosłości miałem – jak sądzę – nie więcej niż osiem. Musiałem zacząć dorastać. Cały ten proces zajął mi lata, ale Bóg przyszedł mi znowu z potężną pomocą. Dziś czuję się w pełni mężczyzną i pozostaję w pełnej zgodzie ze swoją męskością.…

Przez kilka ostatnich lat uzyskałem dodatkowy wgląd w to, jakim sposobem Bóg mnie odmienił, poczynając od mego pierwszego seksualnego uzdrowienia. Zawsze postrzegałem to uzdrowienie jako jeden wielki cud. Teraz już nie. Dziś widzę, że dokonały się trzy cudy. Homoseksualizm nie jest upośledzeniem w rodzaju umysłowego niedorozwoju, ani chorobą jak rak. Jest zbiorem problemów, które wspólnie wywołują homoseksualny pociąg i takież zachowania. Z każdym z tych problemów trzeba uporać się osobno. Oto trzy problemy, które Bóg rozwiązał u mnie w początkowym okresie mego uzdrowienia – mój potrójny cud.…

Po pierwsze, obalił ów obronny mur w moim wnętrzu, a ja odzyskałem nagle zdolność kochania. A kto, logicznie rzecz biorąc, mógł być lepszym obiektem mojej miłości niż Willa – osoba, która niezłomnie trwała przy mnie przez wszystkie te straszne lata? Zakochałem się w niej i jak to się zdarza wielu mężczyznom, którzy przezwyciężyli swój homoseksualizm, z miłości tej zrodziło się fizyczne pożądanie.…Drugim cudem była „deseksualizacja” moich niezaspokojonych potrzeb. Przez pewien czas tęskniłem do męskiej obecności i uwagi, ale owa tęsknota nie miała już seksualnego wymiaru. Pragnąłem być mężczyzną, ale pragnienie to nie oznaczało już potrzeby posiadania cudzej męskości.…Po trzecie, ustało moje uzależnienie od seksu. Ten cud chyba najtrudniej zrozumieć ale z nim właśnie spotykamy się najczęściej. Każdy kto odniósł sukces na drodze dwunastu kroków opowie wam, jak dzięki temu, że zawierzył Bogu, znikło jego seksualne uzależnienie.…Niezbyt wielu ludzi doświadcza przemiany w taki sam sposób, jak ja jej doświadczyłem. Ale wszystko, co we mnie nastąpiło, może nastąpić w każdym mężczyźnie i kobiecie, którzy zmagają się ze swoim homoseksualizmem – nagle przywrócenie zdolności kochania, oczyszczenie pragnień emocjonalnych z potrzeby seksu, złamanie potęgi seksualnego uzależnienia, zaspokojenie przez Jezusa głębokiej tęsknoty serca oraz dorośniecie do męskości (lub kobiecości). Wiem to na pewno, bo setki razy widziałem to na własne oczy.…

W 1979 roku, pięć lat po zapoczątkowaniu mojego powrotu do zdrowia, założyłem Regeneration – chrześcijańskie duszpasterstwo mężczyzn i kobiet pragnących uwolnić się od homoseksualizmu. Willa odzyskała zdrowie i równowagę ducha i działa w Regeneration razem ze mną. Obie nasze córki dorosły, wyszły za mąż i obdarzyły nas sześciorgiem wspaniałych wnucząt. Steve, nasz jedyny syn, wyrósł na silnego mężczyznę i chrześcijanina, niedawno się ożenił i pracuje w szkole jako nauczyciel.…

Kiedy patrzę wstecz i myślę, czym mogło być moje życie w porównaniu z tym, czym jest, przepełnia mnie uczucie głębokiej wdzięczności. Jakże wspaniały jest Bóg, któremu służymy. Wkrótce osiągnę wiek, w którym trzeba będzie zrezygnować z części kierowniczych obowiązków w duszpasterstwie, ale nie wyobrażam sobie, bym potrafił przestać pomagać ludziom w odnajdywaniu tej wolności i tego cudownie bogatego życia, które Pan Bóg ofiarował mnie.…

 

(opublikowano za zgodą Alana Medingera)…